O sol que nos acompañou os primeiros días non nos librou de andar ateigados de roupa día e noite. Erguidos no pé do San Mamede, quixemos aproveitar ata o último intre de luz, case ata que o sol xa se comezaba a afogar no mar. Cando cara o final da semana nos roubaron os seus raios, pensamos morrer. Chegou a choiva e a escuridade. As vacacións parecíanse estragar, mesmo pensamos que rematarían antes de tempo. Ata que soubemos da sorpresa que o ceo nos tiña preparada. O domingo “A Vila da Serra” espertou cuberta por un impresionante manto branco. Foi unha desas imaxes que non se poden esquecer, que non marcharán nunca da nosa memoria. Mais foi tan efémera que só aqueles que andaban agochados entre rúas nos últimos minutos da noite puideron ollar este branco alborexar. A gran nevarada branca tornouse en verde poucos minutos despois do abrente. Na hora do xantar xa marchara de todos os recunchos.

No serán do domingo, as nubes de neve xa marchaban e a flor do toxo recuperaba a súa cor.